Gimme Danger

Κανείς στην ιστορία του ροκ δεν έφτασε τους Stooges στον συνδυασμό βαριού ήχου, ψυχεδέλειας, μπλουζ, λιτούς οργισμένους στίχους και μια λεοπάρδαλη ως ηγέτη-τραγουδιστή, που συνδύαζε τον Νιτζίσκι και τον Μπρους Λι με τον Χάρπο Μαρξ και τον Άρθουρ Ριμπό. Η ταινία του Jim Jarmusch περιγράφει την ιστορία του γκρουπ μουσικά, πολιτισμικά, πολιτικά και ιστορικά, θυμάται τις περιπέτειες τους κατά τη στιγμή της έμπνευσης, όπως και την κληρονομιά τους.

Σκηνοθεσία:

Jim Jarmusch

Κύριοι Ρόλοι:

Iggy Pop … ο ίδιος

Scott Asheton … ο ίδιος

James Williamson … ο ίδιος

Steve Mackay … ο ίδιος

Mike Watt … ο ίδιος

Danny Fields … ο ίδιος

Ron Asheton … ο ίδιος (αρχείο)

Jim Jarmusch … ο ίδιος (φωνή)

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Jim Jarmusch

Παραγωγή: Jose Ibanez, Carter Logan, Fernando Sulichin

Φωτογραφία: Tom Krueger

Μοντάζ: Affonso Goncalves, Adam Kurnitz

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

• Αυθεντικός Τίτλος: Gimme Danger
• Ελληνικός Τίτλος: Gimme Danger
• Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Gimme Danger: Η Ιστορία των Stooges

Παραλειπόμενα

• Ο Iggy Pop ήταν εκείνος που ζήτησε από τον Jim Jarmusch να σκηνοθετήσει την ταινία. Οι δυο τους ήταν ήδη φίλοι περίπου 25 χρόνια και ο Pop είχε εμφανιστεί στις ταινίες Ο Νεκρός και Καφές & Τσιγάρα.
• Ο Jarmusch είχε ακούσει τους The Stooges ήδη από την εφηβεία του και θεωρεί το Fun House ένα από τα σπουδαιότερα ροκ άλμπουμ που έχουν ηχογραφηθεί. Παρ’ όλα αυτά, δεν είχε δει ποτέ το αρχικό συγκρότημα ζωντανά -η πρώτη του συναυλιακή επαφή με τους Stooges ήρθε μετά την επανένωσή τους το 2003.
• Το σχέδιο ξεκίνησε περίπου οκτώ χρόνια πριν από την κυκλοφορία της ταινίας, αλλά διακόπηκε επανειλημμένα επειδή ο Jarmusch ξέμενε από χρηματοδότηση. Ο Jarmusch είχε αρχικά βάλει περίπου 40.000 δολάρια από την τσέπη του για την ανάπτυξη του πρότζεκτ, πριν ο παραγωγός Carter Logan τον πείσει να σταματήσει προσωρινά μέχρι να βρεθεί χρηματοδότηση. Τελικά καθοριστική ήταν η συμμετοχή του Fernando Sulichin.
• Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα ήταν η εξασφάλιση των δικαιωμάτων για το αρχειακό υλικό. Η διαδικασία κράτησε περίπου ενάμιση χρόνο: φωτογραφίες και φιλμ που αρχικά φαίνονταν κατάλληλα έπρεπε συχνά να απορριφθούν επειδή οι κάτοχοί τους ζητούσαν υπερβολικά ποσά, οπότε η ερευνήτρια Arielle de Saint Phalle έψαχνε συνεχώς εναλλακτικό υλικό.
• Η έλλειψη διαθέσιμου κινηματογραφημένου υλικού από τους Stooges της δεκαετίας του ’60 και του ’70 ήταν ιδιαίτερο πρόβλημα. Τότε οι ζωντανές εμφανίσεις συγκροτημάτων δεν καταγράφονταν με την ευκολία που γίνεται σήμερα, με αποτέλεσμα ο Jarmusch να χρειαστεί να στηρίξει μεγάλο μέρος της αφήγησης σε φωτογραφίες, αποσπάσματα και άλλα ετερογενή αρχεία.
• Ο Jarmusch επέλεξε συνειδητά να μην πάρει συνεντεύξεις από μουσικούς πέρα από την μπάντα, ακόμη και από πρόσωπα τόσο σημαντικά για την ιστορία των Stooges όσο ο David Bowie ή ο John Cale. Ήθελε η ταινία να περιοριστεί στην «οικογένεια» του συγκροτήματος και στους ανθρώπους που έζησαν άμεσα την ιστορία του.
• Ο Jarmusch πήρε από τον Iggy Pop περίπου 14 ώρες συνέντευξης, εκ των οποίων περίπου 10 ώρες γυρίστηκαν σε μία και μόνη συνεδρία στο σπίτι του τραγουδιστή στη Φλόριντα. Ο ίδιος ο Pop χαρακτήρισε τη διαδικασία ιδιαίτερα απαιτητική, ενώ ο Jarmusch αστειεύτηκε ότι έφυγαν με έναν «θησαυρό» πληροφοριών προτού ο εξαντλημένος τραγουδιστής προλάβει να τους κυνηγήσει.
• Η χαρακτηριστική αισθητική του φιλμ, με φωτογραφίες, αρχειακό υλικό και cut-out animation, ήταν συνειδητή επιλογή του σκηνοθέτη. Ο ίδιος συνέκρινε αυτή την κάπως χαοτική, κολάζ μορφή με την ίδια την αισθητική και την ενέργεια των Stooges.
• Η ταινία ήταν η δεύτερη μουσική ταινία του Jarmusch μετά το Year of the Horse (1997), το ντοκιμαντέρ του για τους Neil Young & Crazy Horse. Και στις δύο περιπτώσεις, ο σκηνοθέτης είχε ήδη προσωπική σχέση με τους καλλιτέχνες.
• Το φιλμ γυρίστηκε παράλληλα με το Paterson. Μάλιστα, η αναφορά στον Iggy Pop που υπάρχει μέσα στο Paterson δεν είναι επινόηση: στην πραγματικότητα, το Girls’ Club of Paterson είχε ανακηρύξει τον Pop «sexiest man alive» το 1970, γεγονός που ο Jarmusch γνώριζε και ενσωμάτωσε στην ταινία.